Datum: 1 februari 2005
De Tweede kamer is op het verkeerde been gezet. De Kamer heeft zitten slapen. Ambtenaren en lobbygroepen voorzien politici van halve waarheden, onwaarheden en leugens. Het stond allemaal in de krant, dus het moet wel waar zijn. Het ging over hogesnelheidslijnen en infrastructuur.
Mensen die beslissingen moeten nemen, nemen die dikwijls op basis van verkeerde informatie. Dat kan een gevolg zijn van niet beschikbare kennis, verkeerd geïnterpreteerde gegevens, gedeeltelijke (en andere bewust achtergehouden) informatie, en bewust geleverde foute informatie. De eerste twee is weinig aan te doen behalve zorgen dat we voortschrijdend inzicht krijgen door onderzoek. Het derde punt herkennen we uit de advocatuur waarbij een advocaat alleen naar voren brengt wat zijn zaak ondersteunt. Het laatste noem ik liegen. En dat is slecht leerden we op de kleuterschool van jufrouw Toos. Vooral als ze er achter komen leerden we later.
Ondanks de grote hoeveelheid ecologische kennis over het gebied, kent ook de Waddenzee voorbeelden van halve waarheden, leugens en misleidende informatie. Een paar voorbeelden:
Greenpeace en de Waddenvereniging zijn (te) lang blijven volhouden dat het wad zou verdwijnen door bodemdaling. Tweede Kamerleden gooiden daar nog een schepje bovenop met verwijzing naar de wetenschappelijke inzichten van een kunstschilder. Ministers vonden het prettig dat ze door de Kamer van misleidende informatie werden voorzien. De pers slikte het voor zoete koek, nooit werd gevraagd naar de niet bestaande rapporten waarnaar werd verwezen, en uiteindelijk was het hele volk overtuigd van de schade.
Mosselvissers bleven volhouden dat er in het verleden geen of nauwelijks oude mosselbanken aanwezig waren. Ze bleven zeggen dat ze droogvallende banken wilden sparen, ze schreven rapporten over duurzaamheid, en waren heilig overtuigd van hun theorie dat mosselbanken stabieler werden door bevissing. Het was overduidelijk uit luchtfoto’s uit archieven dat Waddenbewoners gelijk hadden en dat er vroeger nagenoeg altijd veel mosselbanken waren. Ook werd aangetoond dat visserij de stabiliteit niet verbetert. Toch blijft het lijfblad Visserijnieuws de lezers hersenspoelen en vragen de vissers elk jaar vergunning om de droogvallende banken te bevissen. In het nieuwe beleidsbesluit wordt die ruimte weer gegeven; nu ten behoeve van onderzoek. Het lijkt de Walvisvaart in Japan en Noorwegen wel.
In een lezing georganiseerd door de Waddenadviesraad had een vertegenwoordiger van het Productschap Vis het over “Feiten en Emotie” waarbij ze de natuurbeschermers verweet alleen emotie te hebben en niet te luisteren naar de feiten van de vissers. In alle door de sector geproduceerde rapporten kon ik vervolgens nauwelijks feiten vinden en vooral veel emotie terwijl de onderzoekinstituten en natuurbeschermers stapels feiten produceerden.
Ik zal het bij deze voorbelden laten, want nu gaat het verbeteren. ER KOMT EEN WADDENACADEMIE !!!!. Ik ben benieuwd wat het zal worden. Een soort MMS* (Middelbare Meisjesschool, red) voor natuurbeschermers met een Club van Rome goeroe in het schoolbestuur en zijn non als directeur? Of een samenwerkingsverband van mensen met kennis en visie?
We hebben behoefte aan een goede opleiding voor natuurbeheerders en natuurherstellers. In Nederland ligt een aantal zware taken in heiden, bossen, beken, kustwateren en noem maar op. Er is al veel verkeerd gegaan bij het herstel. Er is behoefte aan kennis van populatiedynamiek, bodemchemie, vegetatiekunde, etc. Natuurlijk kan er ook een Wadden/Delta afdeling bij. Zet zo’n opleiding op, maar doe dat ergens centraal op de Veluwe of de Mookerhei.
Voor het Waddenbeleid en -beheer hebben we behoefte aan een kleine groep onafhankelijke specialisten die kaf en koren in wetenschap en rapportages kunnen scheiden en richting geven aan noodzakelijk onderzoek.
Ed zet hem op !!!!
Norbert Dankers, Waddenecoloog
volg ons op Twitter